«’Ο,τι έχω είναι αυτό που δεν έχω»
Το αρνητικό είναι το μόνο θετικό
Το να γίνει κάποιος γονιός είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που θα κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Πολλές φορές θα νοιώσει αδιέξοδο, ανεπάρκεια, φόβο, αγωνία, θυμό και άλλες φορές περηφάνεια, χαρά, ικανοποίηση. Όλα αυτά τα συναισθήματα βιώνονται και εναλλάσσονται μέσα σε αυτήν την σχέση. Και όλα αυτά πολλές φορές καλύπτονται μέσα στη λέξη της ‘αγάπης’.
Πολλοί γονείς είναι εξουθενωμένοι από τις εργασίες τους. Αυτό δεν αναιρεί την υπέρτατη ευθύνη των πράξεών τους απέναντι στο παιδί. Για τον Winnicott η αρκετά καλή γονεϊκότητα είναι η μόνη αληθινή βάση για μια υγιή κοινωνία, το ‘μοναδικό εργοστάσιο δημοκρατικών τάσεων στο κοινωνικό σύστημα ενός κράτους’.
Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για τα παιδιά τους; ΑΓΑΠΗ. Και τι είναι αγάπη;;;
Συχνά φανταζόμαστε την αγάπη ως μια μαγική διαισθητική σύνδεση με κάποιον. Αλλά στα γραπτά του Winnicott έχουμε μια διαφορετική εικόνα. Η αγάπη αφορά στο να αφήσει κάποιος στην άκρη τις δικές του ανάγκες και υποθέσεις. Να αφήσει στην άκρη το Εγώ του και να ακούσει προσεχτικά τον άλλο, του οποίου το μυστήριο σέβεται. Και ταυτόχρονα και μία δέσμευση να μην προσβληθεί και να μην ανταποδώσει, όταν κάτι «κακό» συμβεί, κάτι που δεν του αρέσει, όπως συμβαίνει συχνά όταν κάποιος είναι κοντά σε κάποιον, παιδί ή ενήλικα.
Ο γονεϊκός ρόλος δύσκολος αλλά και η θέση του παιδιού δύσκολη. Ακόμα και σήμερα με τις τόσες πληροφορίες που δέχονται οι γονείς, δεν καταφέραμε να καταστείλουμε τις δικές μας ανάγκες όταν βρισκόμαστε με ένα παιδί και να ακούσουμε τις δικές του.
Με την Διαγονεϊκή θεραπεία, πάντοτε δουλεύοντας Εικαστικά, στοχεύουμε στη βελτίωση της σχέσης, της μεταξύ τους καλύτερης επικοινωνίας, της συναισθηματικής ανακούφισης, της συνεργασίας, της αποδοχής, της αλλαγής συμπεριφορών εκατέρωθεν.
Είναι πολύ σημαντική η εμπλοκή του γονιού στη θεραπεία. Γονιός και παιδί δημιουργούν ομάδα. Και θα πρέπει ο γονιός να είναι διαθετημένος να δουλέψει και να αναγνωρίσει ποια η συμβολή του στο τυχόν πρόβλημα. Είναι ένα βήμα δύσκολο, επώδυνο γι’ αυτόν.
Σε κάθε συνεδρία παιδί – γονιός- θεραπευτής αλληλοεπιδρούν σε ένα ουδέτερο έδαφος, στο οποίο το παιδί νοιώθει ασφάλεια. Ζωγραφίζουν μαζί, μοιράζονται σύμβολα, συναισθήματα, σκέψεις, παίζουν, επιλύουν προβλήματα ώστε το μέλλον να είναι καλύτερο.
Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά:
- μαθαίνουν να ακούν ο ένας τον άλλο
- μοιράζονται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας από την πλευρά του
- κατανοούν τις ανάγκες τους
- τιθασεύουν τους φόβους τους
- κάνουν κοινή δραστηριότητα
- ο γονιός κατανοεί την δυσκολία του παιδιού του και αναγνωρίζει τις ανάγκες του
- το παιδί αναγνωρίζει την συμπεριφορά του και τα αποτελέσματα αυτής
- ενισχύεται η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση του παιδιού
- τροποποιούνται συμπεριφορές
- αναπτύσσονται στρατηγικές και δεξιότητες αντιμετώπισης
- η σχέση μεταξύ τους ενδυναμώνεται
Ο ρόλος του γονέα είναι πολύ σημαντικός στη θεραπεία γι’ αυτό και πρέπει να είναι ενεργός σε όλη τη διαδικασία. Ο θεραπευτής πάλι θα πρέπει να κατανοήσει το γονεϊκό στυλ ανατροφής. Αν είναι δηλαδή δημοκρατικός, επιτρεπτικός, αυταρχικός ή αδιάφορος.
Επίσης το είδος του δεσμού προσκόλλησης του γονιού με τον δικό του γονιό.
- αν είναι Αποφευκτικός ή Απορριπτικός τρόπος προσκόλλησης
- Αμφιθυμικός δεσμός
- Αποδιοργανωμένος δεσμός ή Αποπροσανατολισμένη προσκόλληση και
- τέλος αν είναι Ασφαλής δεσμός.
Από την άλλη να παρατηρήσει τον τρόπο απάντησης του παιδιού στο άγχος ή την ματαίωση και τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ τους,
Η θεραπεία σίγουρα δεν είναι εύκολη δουλειά αλλά η μη θεραπεία πολλές φορές καταστροφική. Ακόμα και σήμερα προσπαθούμε να μάθουμε πώς να αγαπάμε τα παιδιά μας και γι’ αυτό όπως θα έλεγε ο Winnicott ο κόσμος είναι γεμάτος από περιφερόμενους πληγωμένους ανθρώπους που μπορεί να είναι επιτυχημένοι και άξιοι σεβασμού, που ωστόσο όμως δεν είναι αληθινοί μέσα τους και επιβάλλουν τις πληγές τους και τον θυμό τους στους άλλους.
Έχουμε δρόμο ακόμη για να γίνουμε “αρκετά καλοί”.
Η Εικαστική θεραπεία γονιού – παιδιού μπορεί να γίνει και όταν δεν υπάρχει κάποιο εμφανές πρόβλημα, αποσκοπώντας στην καλύτερη επικοινωνία και συνύπαρξη βασισμένη στην άνευ όρων αγάπη και θέτοντας ταυτόχρονα σταθερά όρια. Γιατί ο κόσμος γύρω μας έχει και όρια και κανόνες και σε αυτόν θα ζήσουν τα παιδιά μας και είναι δεξιότητα να μπορούν να προστατεύουν τον εαυτό τους.
Η συνεδρία διαρκεί μία ώρα και η συνάντηση μπορεί να είναι εβδομαδιαία ή μία κάθε δεκαπενθήμερο.
Γρηγοριάδου Μαρία
Εικαστική Θεραπεύτρια
