Χαρισματικότητα

Συχνά σε μια οικογένεια συμβαίνει κάποιος να είναι διαφορετικός, πέρα από την τυπικότητα και  την αποκαλούμενη  ‘κανονικότητα’. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σε ένα σχολικό περιβάλλον. Να υπάρχει ένα παιδί διαφορετικό, με μεγάλη ευφυΐα, αλλά και παράξενο, αλλόκοτο ίσως, υπερκινητικό άλλες φορές, μοναχικό κάποιες άλλες και όλοι τότε οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς  θα αποζητήσουν την διάγνωση και έτσι όλοι θα κάνουν το ‘καθήκον’ τους.

Ο όρος Χαρισματικότατα για πολλά χρόνια σήμαινε ‘αριστεία’, ‘υπέρτατη ευφυΐα’ και όλα τέλεια. Χαρισματικότητα σύμφωνα με το Monks(1992) είναι η ατομική ικανότητα για εξαιρετικές επιδόσεις σε έναν ή παραπάνω τομείς και των οποίων αυτή η ικανότητα δεν αναγνωρίζεται με κάποιο εξιδεικευμένο τεστ.

Η Χαρισματικότητα είναι από την αρχαιότητα ως σήμερα ένα θέμα πολύπλοκο και πολυδιάστατο. Η έννοια της παραμένει ασαφής και έχουν διατυπωθεί πολλές θεωρίες αναφορικά με αυτήν. Κοινή παραδοχή όλων είναι ότι τα άτομα αυτά διαθέτουν μια νοητική ικανότητα, έναν δείκτη νοημοσύνης μεγαλύτερο ή ίσο του 135 – 140, ότι έχουν εξαιρετικές ικανότητες σε πολλούς τομείς, υψηλή δημιουργικότητα και προσήλωση σε ότι κάνουν, και όλο αυτό ότι είναι  εγγενές και δεν καταχτιέται με προσπάθεια και κόπο. Θα λέγαμε λοιπόν ότι αυτά τα παιδιά είναι ‘ευλογημένα’ από την γέννησή τους, η πορεία τους όμως πολλές φορές δεν είναι αντίστοιχα ευλογημένη καθώς τα θέματα που έχουν να αντιμετωπίσουν συναισθηματικά, κοινωνικά, οικογενειακά αλλά και εκπαιδευτικά είναι πάρα πολλά.