Σχολική βία

τι  χρειάζεται να κάνουν οι γονείς του παιδιού-φοβιστή ;

Οι γονείς θα πρέπει να συζητήσουν με το παιδί τους για το τι έγινε αλλά και για το τι μπορεί να του συμβαίνει Είναι σημαντικό να εξηγηθεί πως η συγκεκριμένη συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή ούτε από τους ίδιους ούτε από το σχολείο, κυρίως γιατί το αντίκτυπο που έχει αυτή η συμπεριφορά στα άλλα παιδιά είναι πολύ σοβαρό.

Θα πρέπει επίσης να ξαναδούν τα όρια και να βάλλουν σταθερά όρια τα οποία  να τηρούν με συνέπεια.

Απαραίτητη είναι η συνεργασία  με το δάσκαλο ή τον υπεύθυνο καθηγητή της τάξης και η   επικοινωνία με τους γονείς του παιδιού-θύματος, ότι δηλαδή μεριμνούν επί του θέματος και δεν είναι αδιάφοροι.

Σε δεύτερη φάση, αν αυτό δεν έχει γίνει μέχρι τότε, θα πρέπει να μάθουν στο παιδί τους κάποιους πιο υγιείς τρόπους επίλυσης συγκρούσεων. Να μπορεί να παίρνει λίγο χρόνο και να διαχειρίζεται το συναίσθημά του.

Στη συνέχεια, όταν το παιδί επιδεικνύει συνεργατικές και φιλικές συμπεριφορές προς άλλα παιδιά, να επαινείται και να ενισχύεται κάθε φορά που το καταφέρνει μέχρι που αυτό να εδραιωθεί ως συμπεριφορά.  Γιατί αυτή θα έπρεπε να υπάρχει. Δεν είναι κάτι που το επαινούμε ως κατόρθωμα. Επαινούμε όμως την προσπάθεια να βγει από αυτήν την επιθετική συμπεριφορά και να εδραιώσει έναν καλύτερο τρόπο διάδρασης και επικοινωνίας βασισμένο στο σεβασμό και την αποδοχή.

Πολλές φορές το παιδί συνεχίζει να εκφοβίζει επειδή είναι απομονωμένο από το περιβάλλον. Τότε  οι γονείς μπορούν να του δώσουν πρωτοβουλίες και ευθύνες και να το εντάξουν σε δημιουργικές δραστηριότητες, όπως σε μια αθλητική ομάδα όπου το πλαίσιο είναι πολύ πιο οριοθετημένο ή να το στρέψουν στον εθελοντισμό.

Αν, παρόλα αυτά, το παιδί συνεχίζει επίμονα να εκφοβίζει, ίσως θα είναι χρήσιμη μια ψυχοθεραπευτική βοήθεια.

Πως μπορούν, όμως, οι γονείς να βοηθήσουν το παιδί τους που έχει δεχθεί σχολική βία;

•Να μιλάνε καθημερινά μαζί του για τα δικά τους συναισθήματα και ανάγκες. Όταν ο γονιός δεν φοβάται να μιλήσει μπορεί να μάθει και το παιδί να μην ντρέπεται για τα δικά του συναισθήματα, ή τις δικές του κακοτοπιές Τα παιδιά συνήθως ντρέπονται και κρατούν τον εκφοβισμό κρυφό από τους ενήλικες. Για αυτό οι γονείς πρέπει να είναι εκεί και να παρατηρούν τυχόν αλλαγές.
•Τα παιδιά που έχουν νοιώσει την αγάπη και την αποδοχή έχουν αυτοπεποίθηση και μπορούν να λένε δυνατά “ΣΤΑΜΑΤΑ ” ή “ΠΑΡΑΤΑ ΜΕ” και να φεύγουν.
•Οι γονείς θα πρέπει να τα εκπαιδεύσουν στην σωστή χρήση του κινητού και του διαδικτύου.
•Αν συμβεί ο εκφοβισμός να καθησυχαστεί το παιδί πως δε φταίει αυτό.
•.Αν το παιδί το χρειαστεί, είναι σημαντικό να ζητηθεί ψυχολογική στήριξη από κατάλληλο επαγγελματία.
Σε καμία περίπτωση να μην γίνουν αποδεχτές οι αφορμές που χρησιμοποιεί ο εκφοβιστής ως δικαιολογημένες. Αν για παράδειγμα κοροϊδεύει το παιδί επειδή φοράει σεδεράκια, δεν θα βγάλουν τα σιδεράκια, γιατί τότε είναι σαν έμμεσα να δικαιολογεί το εκφοβιστή και να αποφεύγει την ουσία του προβλήματος.

•Σημαντικό θέμα που απασχολεί σήμερα την κοινωνία, το σχολείο, την οικογένεια, το παιδί, είναι το ζήτημα της σχολικής βίας ή του σχολικού εκφοβισμού.
•Πολλές φορές σκεφτόμαστε ότι δεν άγγιξε εμάς, ή κάποιον δικό μας, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζει ολόκληρη την κοινωνία μας.
•Όλοι μας θα πρέπει να γνωρίζουμε τι σημαίνει σχολική βία, ποιες είναι οι συνέπειες, και τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να συμβάλλουμε στην εποικοδομητική αντιμετώπισή της.
•Η σχολική βία, ή ο εκφοβισμός αναφέρονται στη συστηματική σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ή στη μείωση των πιο αδύναμων ατόμων της ομάδας με σκοπό την πρόκληση πόνου και αναστάτωσης.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι η σωματική ή και η ψυχική βλάβη
•Οι πιο συνηθισμένες μορφές βίας είναι οι διαπληκτισμοί, οι διενέξεις, οι συγκρούσεις, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, οι χλευασμοί τα υποτιμητικά σχόλια που γίνονται με κακεντρέχεια, τα παρατσούκλια που φαίνεται να εκνευρίζουν το θύμα, τα υπονοούμενα, τα σεξουαλικά πειράγματα κλπ.
•Στην εφηβική ηλικία αυτή οι εκφοβισμοί μπορεί να γίνουν παληκαρισμοί, επαναλαμβανόμενες δηλαδή επιθετικές πράξεις προς κάποιο άτομο το οποίο δεν μπορεί εύκολα να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
•Χρειάζεται να λάβουμε υπόψη μας ότι πρόκειται για ευάλωτα παιδιά, με πολλές δυσκολίες στον κοινωνικό, μαθησιακό και συναισθηματικό τομέα, καθώς και σε επίπεδο σχέσεων
•Η βία μεταξύ των παιδιών στο σχολείο δεν είναι κάτι το καινούριο
•Η επιθετικότητα αποτελεί μια φυσική διαδικασία στην ανάπτυξη του παιδιού και ιδιαίτερα στα αγόρια. Το παιδί έτσι προετοιμάζεται για την ενήλικη ζωή.
•Η επιθετικότητα είναι η ενστικτώδης παρόρμηση, ‘ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο διαλέγω τη ζωή’ και είναι χρήσιμη γιατί προωθεί την ζωή.
•Η ενδο-μαθητική διένεξη υπήρχε και θα υπάρχει. Η βίαιη επιθετικότητα είναι το πρόβλημα. Και αυτή υπήρχε αλλά πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις στην εποχή μας. Ιδιαίτερα σήμερα που το σχολείο είναι ένας χώρος πολυπολιτισμικός και οι σχέσεις πολύ δύσκολες. Εξάλλου το σχολείο αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας και όταν η κοινωνία “νοσεί”, θα “νοσεί” και το σχολείο.